طرح تعریض این محور که قرار بود گرههای ترافیکی مرزنآباد را باز کند، از سال ۱۳۸۹ آغاز شد، اما در مسیر خود با «دیوارهای اداری»، «مشکلات اعتباری» و «معارضات زمین» مواجه شد و به کندی پیش رفت. اما اکنون، پس از دیدار نماینده منطقه با وزیر راه و شهرسازی، ورق برگشته و مسئولان ارشد شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حملونقل کشور به صورت میدانی وارد میدان شدهاند. این گزارش بررسی میکند که آیا این بازدیدها صرفاً یک روال اداری است یا حقیقتاً قرار است راهکار عملی برای پایان دادن به «یکطرفه شدن» جاده و بازگرداندن حق تردد به روستاییان مسیر فراهم شود.
۱۵ سال انتظار برای یک تعریض؛ چرا کندوان «کند» پیش رفت؟
وقتی نگاه میکنیم که عملیات اجرایی تعریض محور کندوان از سال ۱۳۸۹ آغاز شده، با یک واقعیت تلخ روبرو میشویم: ۱۵ سال زمان برای تعریض بخشی از یک جاده! این کندی، نتیجهی تلاقی چندین مانع است؛ از شرایط جوی سخت منطقه گرفته تا جابهجایی تأسیسات و ادعاهای مالکیت اراضی. اما تلخترین بخش این داستان، «یکطرفه شدن» محور در ایام اوج سفرهاست؛ وضعیتی که نه تنها مسافران را کلافه میکند، بلکه زندگی روزمرهی ساکنان ۲۰ تا ۳۰ روستای مسیر را فلج کرده و آنها را از دسترسی به محل فعالیت و زندگی محروم میسازد.
کامران پولادی، نماینده مردم نوشهر، چالوس و کلاردشت، با انتقال این بحران به میز وزیر راه، توانست توجهات را به محور کندوان جلب کند. حضور معاون شرکت ساخت و توسعه زیربناهای حملونقل و مدیرکلان حوزه زیرساخت در منطقه، نشان میدهد که اکنون زمان «گزارشهای کاغذی» تمام شده و زمان «راهکارهای میدانی» است. تمرکز این بازدید بر «رفع معارضات» بود؛ یعنی گشودن گرههای قانونی مربوط به منابع طبیعی، محیطزیست و آزادسازی حریم راه که سالها مانع از پیشروی ماشینهای راهسازی شده بود.
یکی از نقاط روشن در سخنان پولادی، تأکید بر «حق دسترسی روستاییان» بود. در زمان یکطرفه شدن محور کندوان، ساکنان روستاهای مسیر عملاً زندانی میشوند. پیشنهاد احداث «زیرگذرها» در این بازدید، نشاندهندهی این است که نگاه مسئولان از «صرفاً عبور مسافران» به «حفاظت از حقوق بومیان» تغییر کرده است. این زیرگذرها تنها یک سازه بتنی نیستند، بلکه پلهای ارتباطی برای پایان دادن به تبعیض در تردد میان مسافر و بومی است.
تعریض محور کندوان در حدفاصل مرزنآباد تا دزدبن، دیگر یک پروژه انتخابی نیست، بلکه یک «الزام حیاتی» برای ایمنی و روانسازی ترافیک شمال است. اگر فهرست موانع که اکنون توسط مسئولان تهیه شده، سریعاً در نشستهای تخصصی به نتیجه برسد و پیمانکار بتواند با سرعت مضاعفی عملیات را ادامه دهد، شاید بتوانیم بگوییم عصر «صبر ایوب» برای مردم منطقه به پایان رسیده است. اما به یاد داشته باشیم که در جادههای شمال، «بازدید» تنها نیمی از راه است؛ نیمی دیگر، «اجرا» و «تکمیل» پروژه در کوتاهترین زمان ممکن است.
- نویسنده : سمانه اسلامی
