گزارشها حاکی از آن است که بسیاری از پروژههای حیاتی استان به دلیل نبود اعتبار، در وضعیت تعلیق یا کندسالی قرار گرفتهاند. در این میان، ضرورت «اصلاح بودجه» دیگر یک پیشنهاد اداری نیست، بلکه یک الزام حیاتی برای جلوگیری از فلج شدن شبکههای ارتباطی و عمرانی استان است.
جبران خسارات جنگ؛ اولویتی که با بودجه گره خورده است
بازسازی تخریبها و جبران خسارات ناشی از جنگ، نیازمند یک رویکرد مالی پویا و انعطافپذیر است. طبق اظهارات مسئولین، در شرایط فعلی، بسیاری از پروژههای عمرانی استان به دلیل محدودیت شدید منابع مالی با بنبست مواجه شدهاند. این محدودیتها باعث شده است که اولویتهای بازسازی با چالش جدی روبرو شود و سرعت عملیات اجرایی در بسیاری از نقاط استان کاهش یابد. اصلاح بودجه در این مقطع، تنها راه برای انتقال منابع از بخشهای کماولویت به بخشهای «تاسیساتی و بازسازیهای اضطراری» است.
برای درک ابعاد این بحران مالی، کافی است نگاهی به تضاد میان «نیازهای پروژهای» و «اعتبارات تخصیصی» بیندازیم. پروژه ساخت پل نجارکلای ساری، به عنوان یکی از شریانهای حیاتی استان، تنها برای تکمیل و بهرهبرداری به بیش از ۱۶۰ میلیارد تومان اعتبار نیاز دارد. اما در مقابل، وقتی نگاهی به بودجه سالانه شهرستان سیمرغ میاندازیم، با رقم تکاندهندهای روبرو میشویم: تنها ۲۴ میلیارد تومان!
این تضاد آشکار (۱۶۰ میلیارد در برابر ۲۴ میلیارد)، به خوبی نشان میدهد که اعتبارات فعلاً تخصیصیافته، با واقعیتهای میدانی و هزینههای واقعی اجرای پروژهها هرگز همخوانی ندارد. در واقع، بودجه کل یک سال یکی از شهرستانها، حتی برای تأمین یکدهم هزینه ساخت یک پل در شهر دیگر کافی نیست.
وضعیت فعلی نشان میدهد که اگر اصلاحات بودجهای به سرعت صورت نگیرد، بسیاری از پروژههای نیمهتمام استان به «پروژههای متروکه» تبدیل خواهند شد. مازندران در دوران پس از جنگ، بیش از هر زمان دیگری به اعتبارات متمرکز و هدفمند نیاز دارد تا بتواند زخمیهای زیرساختی خود را ترمیم کند. بازنگری در الزامات مالی و افزایش اعتبارات عمرانی، تنها راهی است که میتواند فاصله میان «برنامههای روی کاغذ» و «واقعیتهای اجرایی» را پر کند و مسیر توسعه را در دیار علویان دوباره هموار سازد.
- نویسنده : سمانه اسلامی
