حالا استاندار مازندران با حضور میدانی در محل پروژه، برای آغاز جدی عملیات آسفالت تا پایان شهریورماه ضربالاجل تعیین کرده است؛ تصمیمی که میتواند نقطه عطفی برای تعیین تکلیف این طرح و سنجش جدیت مدیریت استان در تکمیل پروژههای نیمهتمام باشد.
مهدی یونسی رستمی در بازدید سرزده از این پروژه، روند پیشرفت را نامطلوب دانست و عملکرد پیمانکار را با انتظارات مدیریت استان منطبق ندانست. او با اشاره به تأمین منابع و اعتبارات مورد نیاز پروژه تأکید کرد که با توجه به فراهم بودن مقدمات مالی، ادامه کندی عملیات قابل قبول نیست.
استاندار مازندران دستور داده است عملیات آسفالتریزی این مسیر حداکثر تا پایان شهریورماه به صورت جدی آغاز شود و اعلام کرده روند اجرای پروژه را شخصاً دنبال خواهد کرد. این موضعگیری در شرایطی انجام شده که پروژه راه دسترسی بندر نوشهر حدود هفت سال قبل در مسیری بیش از ۲ کیلومتر و در سه مرحله روی رودخانه ماشلک آغاز شده است.
در نگاه نخست، پروژهای به طول کمی بیش از ۲ کیلومتر شاید طرحی محدود به نظر برسد، اما کارکرد آن بسیار فراتر از طول مسیر است. هدف از اجرای این پروژه، ایجاد ارتباط مستقیم میان بندر نوشهر، بندر خشک واقع در حاشیه کمربندی و شبکه اصلی جادهای است؛ ارتباطی که میتواند بخشی از جریان خودروهای سنگین را از معابر شهری خارج کند.
تردد تریلرهای حامل کالا در محدوده شهری، علاوه بر ایجاد گرههای ترافیکی، تبعاتی مانند کاهش ایمنی، افزایش استهلاک معابر و افزایش زمان جابهجایی کالا را به همراه دارد. تکمیل مسیر دسترسی میتواند امکان هدایت بخش مهمی از این ترددها به سمت کمربندی را فراهم کند و از فشار بر شبکه معابر شهری بکاهد.
بنابراین، بهرهبرداری از این مسیر فقط یک دستاورد عمرانی نیست؛ بلکه میتواند بخشی از مشکلات ترافیکی و حملونقلی نوشهر را نیز کاهش دهد.
نوشهر یکی از بنادر قدیمی و مهم مازندران است و موقعیت جغرافیایی آن، ظرفیت مناسبی برای تجارت دریایی با کشورهای حاشیه دریای خزر ایجاد کرده است. اما بهرهگیری از ظرفیت بندر تنها به توسعه اسکله و امکانات داخل بندر وابسته نیست. کیفیت دسترسی زمینی و سرعت انتقال کالا از بندر به مقصد نیز بخش مهمی از زنجیره تجارت محسوب میشود.
در واقع، زمانی که کالا پس از تخلیه در بندر با مسیرهای نامناسب، ترافیک شهری یا توقفهای طولانی مواجه شود، بخشی از مزیت اقتصادی بندر از بین میرود. از این منظر، راه دسترسی مستقیم بندر نوشهر به کمربندی را باید بخشی از زیرساخت لجستیکی منطقه دانست.
این مسیر در صورت تکمیل میتواند پیوند میان بندر، بندر خشک و شبکه جادهای را تقویت کند و زمینه را برای کاهش زمان جابهجایی و هزینه حمل کالا فراهم آورد؛ موضوعی که برای صاحبان کالا، شرکتهای حملونقل و فعالان اقتصادی اهمیت زیادی دارد.
تعیین ضربالاجل برای آغاز آسفالت، اگرچه گام مهمی است، اما پایان کار نیست. تجربه پروژههای عمرانی نشان داده است که عبور از یک مرحله اجرایی، زمانی ارزشمند است که روند کار تا بهرهبرداری نهایی بدون وقفه ادامه پیدا کند.
از این رو، پایان شهریورماه میتواند به یک شاخص روشن برای ارزیابی عملکرد دستگاههای مسئول تبدیل شود. اگر عملیات آسفالت در موعد اعلامشده آغاز شود و پس از آن نیز برنامه زمانبندی تکمیل پروژه رعایت شود، میتوان امیدوار بود این طرح از چرخه طولانی پروژههای نیمهتمام خارج شود.
استاندار مازندران نیز با تأکید بر اینکه شخصاً روند اجرای پروژه را پیگیری میکند، عملاً مسئولیت نظارت بر تحقق این وعده را پررنگتر کرده است.
نوشهر تنها یک شهر گردشگری نیست؛ ظرفیت بندری و تجاری آن میتواند در اقتصاد غرب مازندران نقش پررنگتری داشته باشد. تحقق این ظرفیت البته نیازمند مجموعهای از زیرساختهای مکمل است که راه دسترسی بندر یکی از آنهاست.
تکمیل این پروژه میتواند علاوه بر کاهش بخشی از ترافیک شهری، به ساماندهی تردد خودروهای سنگین، تسریع انتقال کالا و افزایش کارآمدی بندر کمک کند. در صورت همراه شدن این اقدام با توسعه خدمات بندری و لجستیکی، میتوان انتظار داشت بخشی از ظرفیتهای اقتصادی منطقه فعالتر شود و زمینه برای اشتغال و سرمایهگذاری نیز فراهم آید.
اکنون پس از هفت سال، نگاهها به پایان شهریور دوخته شده است؛ تاریخی که قرار است آغاز آسفالت پروژهای باشد که اهمیت آن برای نوشهر فراتر از یک جاده است. اگر این ضربالاجل به پیشرفت واقعی و سپس بهرهبرداری منجر شود، راه دسترسی بندر نوشهر میتواند از یک پروژه طولانیمدت به زیرساختی مؤثر برای کاهش ترافیک، تسهیل تجارت و تقویت اقتصاد غرب مازندران تبدیل شود.
- نویسنده : سمانه اسلامی
