شب که از راه میرسد، چراغهای میدان ۱۷ شهریور آمل تنها معابر را روشن نمیکنند؛ آنها روشنگرِ چهرههایی هستند که هر کدام پیامی برای «دنیا» در دست دارند. خیابان بعثت و مسیر منتهی به میدان، این شبها شاهد پدیدهای است که میتوان آن را «رسانه مردمی» نامید. پلاکاردهایی که نه در چاپخانههای بزرگ، بلکه روی زانوی کودکان، روی میز کارگران و در دستان دانشجویان شکل گرفتهاند تا فراتر از مرزهای جغرافیایی، با وجدان بیدار جهان سخن بگویند.
در میان ازدحام جمعیت، آنچه بیش از همه جلب توجه میکند، تنوع پیامهاست. یکی با خطی لرزان از حقوق پایمال شده کودکان در جنگ میگوید، دیگری به زبان انگلیسی پیامی برای افکار عمومی غرب نوشته و آن یکی با زبانی حماسی، ایستادگیِ «ایران» را فریاد میزند. این پلاکاردها صرفاً قطعاتی از مقوا و کاغذ نیستند؛ هر کدام یک «نامه سرگشاده» به مجامع بینالمللی و وجدانهای خفتهای است که شاید واقعیتهای جاری را از پشت لنز رسانههای جریان اصلی نمیبینند.
شبهای پرشور آمل نشان داد که سیاست و آگاهی اجتماعی، سن و سال نمیشناسد. وقتی یک پیرمرد با دستهای پینهبسته، پلاکاردش را رو به دوربینها میگیرد، یا دانشآموزی که با مداد رنگیهایش مظلومیت همسالان خود را در گوشهای دیگر از دنیا تصویر کرده است، یعنی آمل همچنان بر مدار «بصیرت» و «هزارسنگر» بودن میچرخد. این پلاکارها ثابت کردند که مردم، تحلیلگران واقعی میدان هستند؛ آنها پیچیدهترین مسائل سیاسی روز را در جملاتی کوتاه، برنده و صادقانه خلاصه کردهاند.
میدان ۱۷ شهریور آمل این شبها از کالبد یک میدان شهری خارج شده و به یک «تریبون جهانی» تبدیل گشته است. سخنان مردم بر روی این پلاکاردها، پاسخی صریح به تهدیدها و پیامآور صلحی است که از مسیر عدالت میگذرد. دوربینهای تلفن همراه، این پیامها را در فضای مجازی تکثیر میکنند و به این ترتیب، شعار نوشته شده در یک خیابان در قلب مازندران، در کمترین زمان ممکن در سراسر دنیا دیده میشود.
پلاکاردهای دستنویس مردم آمل، نمادی از زنده بودن جامعه و پیوند میان «محله» و «جهان» است. در عصری که رسانههای بزرگ سعی در مهندسی افکار عمومی دارند، این پلاکاردها با آن کلمات ساده و بیتکلف، صادقانهترین روایت از نگاه ایرانیان به تحولات جهانی هستند. آمل یک بار دیگر نشان داد که قلبش برای عدالت میتپد و صدایش، صدایی است که هیچ مرزی نمیتواند آن را متوقف کند.
- نویسنده : سمانه اسلامی
