۳۰۷ بار بازگشت از مرگ؛ روایتِ دستانِ نجات‌بخش در موج‌های مازندران
۳۰۷ بار بازگشت از مرگ؛ روایتِ دستانِ نجات‌بخش در موج‌های مازندران
مرز میان زندگی و مرگ در سواحل مازندران، گاهی تنها در فاصله چند سانتی‌متر آب و چند ضربه‌ی دقیق روی قفسه‌ی سینه خلاصه می‌شود.

تابستان امسال، در حالی که بیش از ۳۰ میلیون نفر برای گریز از گرمای شهرها به آغوش دریای خزر پناه بردند، ۱۸۶۶ نفر در لحظاتی حساس، با مرگ دست‌وپنجه نرم کردند. اما تکان‌دهنده‌ترین بخش این آمار، آن‌هایی هستند که یک‌بار چشم‌هایشان را بسته بودند و دوباره باز کردند؛ ۳۰۷ نفری که با عملیات CPR، از لبه‌ی پرتگاه مرگ بازگشتند. این اعداد، تنها گزارش‌های اداری نیستند، بلکه روایتگر نبردی بی‌صدا میان ناجیان غریق و موج‌های خروشان برای نجات خانواده‌ها از تراژدی‌های جبران‌ناپذیر است.

در ادبیات امداد و نجات، CPR یا احیای قلبی-ریوی، آخرین سنگر است.وقتی قلب می‌ایستد و نفس‌ها بند می‌آیند، تنها چیزی که باقی می‌ماند، مهارت و سرعت عمل امدادگران است. بازگشت ۳۰۷ نفر به زندگی، نشان‌دهنده این است که در تابستان امسال، زنجیره‌ی «نجات  انتقال  درمان» با دقتی مثال‌زدنی عمل کرده است. هر یک از این ۳۰۷ نفر، داستانی از یک لحظه‌ی وحشتناک و یک بازگشت معجزه‌آسا دارند. مصطفی سوادکوهی، سرپرست معاونت سیاسی استانداری، درست می‌گوید: «هر عملیات نجات، تنها یک اقدام امدادنیست، بلکه جلوگیری از یک تراژدی انسانی است».

مدیریت سواحلی که میزبان ۳۰ میلیون گردشگر باشد، شبیه به مدیریت یک شهر عظیم و موقت است. در این حجم از جمعیت، احتمال حادثه هم‌واره وجود دارد.نجات ۱۸۶۶ نفر، گواه بر این است که استقرار نظام مدیریت هماهنگ میان ناجیان غریق، هلال‌احمر و نیروهای انتظامی، دیگر یک گزینه نبود، بلکه یک ضرورت حیاتی بود. اما این عدد، در عین حال، هشداردهنده است؛ چرا که نشان می‌دهد هر روز ده‌ها نفر در سواحل مازندران با خطر غرق‌شدگی روبرو شده‌اند. این حجم از نجات، مدیون حضور مستمر نیروهایی است که در گرمای شدید تابستان، چشم از افق دریا برنمی‌داشتند تا هرگونه تلاطم در آب، با واکنش سریع پاسخ داده شود.

پشت این اعداد، هزاران ساعت تلاش، استرس و تمرکز ناجیان غریقی است که شاید هرگز نامشان را در تیتر اخبار نبینیم.نجات یک نفر از غرق‌شدگی، تمام توان جسمی و روانی نجات‌دهنده را می‌گیرد. هماهنگی منسجم میان دستگاه‌های اجرایی در تابستان امسال، توانست این فشار را توزیع کند و از تبدیل شدن حوادث به فجایع جلوگیری کند. اما پرسش اساسی این است: آیا می‌توان با آموزش‌های گسترده‌تر به خودِ گردشگران و نصب تابلوهای هشدار هوشمند، این عدد ۱۸۶۶ را در سال‌های آینده کاهش داد تا ناجیان غریق، کمتر مجبور به نبرد با مرگ شوند؟

تابستان امسال در سواحل مازندران، پیروزیِ «سیستم» بر «حادثه» بود.نجات ۱۸۶۶ نفر و بازگشت ۳۰۷ نفر از مرگ، دستاوردی است که با هیچ بودجه‌ای قابل خرید نیست و تنها نتیجه‌ی تخصص، سرعت و انسانیت است. اما این موفقیت، نباید منجر به غرور شود؛ بلکه باید به عنوان فرصتی برای ارتقای هرچه بیشتر تجهیزات امدادی و آموزش‌های پیشگیرانه به کار گرفته شود تا هر گردشگری که با لبخند به ساحل می‌آید، با آرامش به خانه‌اش بازگردد.

  • نویسنده : سمانه اسلامی