انتخابِ دشوار؛ جوانی که میان «آغوش فرزند» و «خط مقدم» وطن، وطن را برگزید!
انتخابِ دشوار؛ جوانی که میان «آغوش فرزند» و «خط مقدم» وطن، وطن را برگزید!
روستای توساکوتی در دهستان سه‌هزار، امروز نه تنها یک فرزند، بلکه یک «اسطوره» را به خاک سپرد.

مراسم تشییع پیکر شهید امیرحسین سلیم‌زاده، جوان دهه هفتادی و ناخدا دوم نیروی دریایی، در تنکابن، تنها یک مراسم وداع نبود؛ بلکه تجدید پیمانی بود با آرمان‌هایی که در رگ‌های این جوان جاری بود. مردمی که برای بدرقه‌ی او آمده بودند، با پیکری روبرو بودند که پیش از رسیدن به خاک وطن، در میاندورود نیز مورد استقبال و تکریم قرار گرفته بود. اما آنچه قلب‌های حاضر در این مراسم را به لرزه انداخت، نه تنها مقام شهادت، بلکه «داستان بازگشت» او به میدان نبرد بود.

امیرحسین سلیم‌زاده، ۱۵ سال از عمر خود را در لباس سفید نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران سپری کرد. او در جریان حملات تیرماه جاری در خوزستان، در خط مقدم دفاع از میهن ایستاد و مجروح شد. در آن لحظات حساس، او فرصتی داشت تا در کنار خانواده و فرزند خردسالش باشد؛ یک ماه مرخصی برای نقاهت و استراحت در کنار عزیزانی که دلتنگش بودند. اما برای کسی که عشق به وطن در رگ‌هایش جاری باشد، استراحت در زمان جنگ، عینِ شکست است. امیرحسین، آغوش فرزند خردسالش را به «ندای تکالیف وطن» ترجیح داد و در حالی که هنوز زخم‌های جراحتش تازه بود، دوباره راهی مناطق عملیاتی شد.

این جوان دهه هفتادی، که نماد نسلِ متعهد امروز ایران است، سرانجام در ۱۰ شهریور ماه، در اوج خدمت و در مسیر انجام وظیفه، به مرتبه شهادت رسید. روایت زندگی او، پیامی برای تمام کسانی است که می‌پرسند «وطن چیست؟». وطن برای سلیم‌زاده، جایی بود که ارزشش از هر چیز، حتی عزیزترین‌های زندگی، بیشتر بود.

حضور گسترده و پرشور مردم تنکابن در مراسم وداع، نشان داد که ارادت به شهدا در این خطه، فراتر از یک رسم است؛ این یک «دلبستگی عمیق» است. مردم شهیدپرور تنکابن با حضور در این مراسم، نه تنها با پیکر شهید وداع کردند، بلکه با اراده‌ی او برای بازگشت به خط مقدم، پیمانی دوباره بستند. این مراسم، بار دیگر ثابت کرد که مازندران، گهواره‌ای برای پرورش جوانانی است که در سخت‌ترین شرایط، از میهن خود پاسداری می‌کنند و از هیچ هزینه‌ای برای حفظ استقلال کشور نمی‌هراسند.

شهید امیرحسین سلیم‌زاده، با شهادت خود، نامش را بر پیشانی کوهستان‌های تنکابن حک کرد. او به ما آموخت که «جانبازی» پایانِ راه نیست، بلکه سکوی پرشی است برای رسیدن به اوجِ شهادت. امروز تنکابن در سوگ است، اما در عین حال سربلند است که یکی از دلاورترین فرزندانش را به مقام والای شهادت رسانده است؛ جوانی که یادش تا ابد در قلب‌های کسانی که به وطن ایمان دارند، زنده خواهد ماند.

 

  • نویسنده : سمانه اسلامی