حالا سفر نظارتی کمیسیون بهداشت و درمان مجلس به استان، مجموعهای از وعدهها و تصمیمها را برای ترمیم بخشی از این کمبودها روی میز گذاشته است؛ تصمیمهایی که اجرای آنها میتواند مسیر خدمات سلامت در مازندران را تغییر دهد، البته به شرط آنکه از مرحله صورتجلسه و وعده عبور کرده و به تخصیص اعتبار و اجرای واقعی برسد.
یکی از مهمترین محورهای این سفر، بیمارستان ۳۴۰ تختخوابی آیتالله طبرسی ساری بود؛ پروژهای که تأمین اعتبار و تجهیزات مورد نیاز برای راهاندازی آن در دستور کار قرار گرفته است. در کنار این پروژه، تجهیز مراکز درمانی به دستگاههای تصویربرداری، اکوکاردیوگرافی، دیالیز و تجهیزات مراقبتهای ویژه و همچنین راهاندازی مراکز غربالگری سرطان از دیگر توافقهای اعلامشده است.
اهمیت این تصمیمها زمانی بیشتر روشن میشود که بدانیم توسعه درمان در مازندران صرفاً به معنای ساخت ساختمانهای جدید نیست. استان برای پاسخگویی به نیاز جمعیت بومی و جمعیت شناور، به تجهیزات تخصصی، نیروی انسانی، اورژانس فعال و شبکه بهداشتی بهروز نیاز دارد. به همین دلیل، در این سفر موضوع توسعه مراکز جامع سلامت، حضور متخصصان در مراکز منتخب و تقویت خدمات پزشک خانواده نیز مورد توجه قرار گرفته است.
در حوزه بهداشت، ارتقای مرکز جامع سلامت سورک، تجهیز مرکز خدمات جامع سلامت سروینهباغ و بازطراحی شبکه خانههای بهداشت از جمله برنامههای مطرحشده است. همچنین وزارت بهداشت اعلام کرده آمادگی دارد نیمی از هزینه بازسازی مراکز و خانههای بهداشت با قدمت بالای ۲۵ سال را تأمین کند؛ موضوعی که با توجه به فرسودگی بخشی از زیرساختهای بهداشتی استان میتواند اهمیت زیادی داشته باشد.
اما یکی از ملموسترین نیازهای مردم، اورژانس و دسترسی سریع به خدمات فوریتی است. بر اساس توافقهای اعلامشده، تقویت ناوگان آمبولانس، پیگیری سهمیه جدید استان و راهاندازی پایگاههای شهری و جادهای در مناطق پرتردد، کوهستانی و کمبرخوردار در دستور کار قرار گرفته است. برای استانی با محورهای پرتردد و حضور گسترده مسافران، توسعه این بخش مستقیماً با کاهش زمان رسیدن امداد به بیمار و مصدوم ارتباط دارد.
مازندران البته یک تفاوت مهم با بسیاری از استانها دارد؛ جمعیتی که روی کاغذ ثبت شده، تمام جمعیتی نیست که نظام سلامت باید به آن خدمت ارائه کند. حضور گسترده گردشگران در شهرهای ساحلی و مناطق تفریحی، بهویژه در تعطیلات، ظرفیت مراکز درمانی و اورژانس را تحت فشار قرار میدهد. به همین دلیل، یکی از محورهای مورد تأکید در سفر کمیسیون این بود که اعتبارات سلامت استان صرفاً بر مبنای جمعیت بومی محاسبه نشود و «جمعیت شناور» نیز در تخصیص منابع مورد توجه قرار گیرد.
از سوی دیگر، سلامت مازندران تنها به بیمارستان و آمبولانس محدود نمیشود. بحران پسماند و انباشت زباله در برخی مناطق ساحلی و جنگلی، یک مسئله مستقیم سلامت عمومی است. استمرار این وضعیت میتواند علاوه بر آسیب به محیط زیست، پیامدهای بهداشتی نیز ایجاد کند؛ بنابراین ورود نظام سلامت به موضوع پسماند، بیش از آنکه یک موضوع جانبی باشد، بخشی از نگاه پیشگیرانه به سلامت است.
با وجود همه این تصمیمها، نقطه تعیینکننده هنوز باقی مانده است: اجرای مصوبات. تجربه بسیاری از پروژههای عمرانی نشان داده که فاصله میان «تصویب» و «بهرهبرداری» گاهی طولانیتر از آن چیزی است که مردم انتظار دارند. بیمارستان جدید زمانی به خدمت مردم میآید که اعتبار آن بهموقع تخصیص یابد، تجهیزات وارد شود، نیروی انسانی تأمین شود و مجوزهای لازم صادر شود.
در این میان، تأکید رئیس کمیسیون بهداشت مجلس بر تبدیل مطالبات به اسناد مکتوب، میتواند اهمیت داشته باشد؛ زیرا اکنون معیار سنجش موفقیت این سفر، نه تعداد بازدیدها و جلسات، بلکه میزان تحقق تعهدات ثبتشده خواهد بود.
مازندران امروز به یک نقشه جامع سلامت نیاز دارد؛ نقشهای که در آن بیمارستان، مرکز بهداشت، اورژانس، پزشک متخصص، تجهیزات، جمعیت سالمند، گردشگر وحتی محیط زیست در کنار یکدیگر دیده شوند. سفر نظارتی کمیسیون بهداشت میتواند نقطه شروع این مسیر باشد، اما موفقیت واقعی زمانی اتفاق میافتد که بیمار مازندرانی اثر این تصمیمها را نه در صورتجلسهها، بلکه در کیفیت و سرعت دریافت خدمات درمانی احساس کند.
- نویسنده : سمانه اسلامی
