همایش نکوداشت «امیر پازواری» در بخش رودبست بابلسر، فراتر از یک مراسم یادبود، در واقع تلاشی برای بازشناسی یکی از سرمایه‌های نمادین مازندران بود. این رویداد، به ما یادآور شد که هر جامعه‌ای برای حرکت به سوی آینده، نیازمند تکیه بر ستون‌های تاریخی و فرهنگی خود است و مفاخری چون امیر پازواری، همان نقاط اتکایی هستند که هویت بومی را در برابر بادهای تغییر، استوار می‌سازند.
عیسی قاسمی طوسی، معاون استاندار مازندران، در این نشست بر نکته‌ای حیاتی تأکید کرد: «ضرورت انتقال میراث فرهنگی به نسل جوان».در تحلیل این رویکرد باید گفت که میراث یک شخصیت برجسته، تنها در آثار یا یادداشت‌های او نیست، بلکه در «ارزش‌ها»، «منش» و «سبک زندگی» او نهفته است. چالش امروز این است که چگونه می‌توان این میراث را از فضای موزه‌ها و کتابخانه‌ها خارج کرد و آن را به زبانی تبدیل کرد که برای نسل زد (Gen Z) و نسل آلفا جذاب و قابل فهم باشد. تبدیل «امیر پازواری» از یک نام در تاریخ به یک «الگوی زیست‌محیطی و فرهنگی» برای جوانان، کلید بقای هویت محلی مازندران است.
در فضای فعلی که نمادهای فرهنگی بیگانه با سرعت نور در حال جایگزینی با ارزش‌های بومی هستند، بازخوانی تاریخ تمدنی ایران و پاسداری از هویت ملی، به یک «سد دفاعی» تبدیل شده است.همان‌طور که در این همایش اشاره شد، دشمنان با تکیه بر تمدن‌های خود سعی در اثرگذاری بر جامعه دارند، اما پاسخ به این تهاجم، نه در انزوا، بلکه در «اعتزاز به ریشه‌ها» است. وقتی جوانان مازندران با مفاخر خود آشنا شوند، نوعی «اعتماد به نفس فرهنگی» در آنها شکل می‌گیرد که مانع از پذیرش کورکورانه الگوهای وارداتی می‌شود. در واقع، شناخت امیر پازواری، بخشی از یک زنجیره بزرگتر برای دفاع از خاک و فرهنگ است که از سرداران دفاع مقدس تا مفاخر فرهنگی را در بر می‌گیرد.
مسئولیت‌پذیری؛ از تکریم تا عملیاتی کردن میراث ودر نهایت، تکریم مفاخر نباید به برگزاری همایش‌های پراکنده ختم شود.خدمت صادقانه به مردم و کشور، در حوزه فرهنگ به معنای «عملیاتی کردن» این میراث است. ایجاد موزه‌های زنده، برگزاری کارگاه‌های آموزشی با محوریت اندیشه‌های مفاخر بومی و گنجاندن این ظرفیت‌ها در برنامه‌های توسعه گردشگری فرهنگی استان، تنها راهی است که می‌توان ensured کرد میراث امیر پازواری و امثال ایشان، از نسلی به نسل دیگر منتقل شود. تکریم واقعی، آنجاست که یاد یک شخصیت، تبدیل به انگیزه‌ای برای رشد و پیشرفت نسل جدید شود.
میراث فرهنگی، مانند یک درخت است که هرچه ریشه‌هایش عمیق‌تر باشد، شاخه‌هایش بلندتر و در برابر طوفان‌ها مقاوم‌تر خواهد بود.امیر پازواری یکی از این ریشه‌های عمیق در خاک مازندران است. وظیفه امروز ما این است که اجازه ندهیم این ریشه‌ها در غبار فراموشی گم شوند و با ایجاد پیوندی آگاهانه میان «گذشته باشکوه» و «آینده روشن»، نسلی را پرورش دهیم که در عین مدرنیته، به شدت به ریشه‌های بومی خود متصل و وفادار باشد.
- نویسنده : سمانه اسلامی
