پایانِ تقابلِ «زمین و انرژی»؛ وقتی پهنه‌هایِ آبی، کاتالیزورِ تولیدِ برقِ پاک می‌شوند
پایانِ تقابلِ «زمین و انرژی»؛ وقتی پهنه‌هایِ آبی، کاتالیزورِ تولیدِ برقِ پاک می‌شوند
مازندران با آغازِ عملیاتِ اجراییِ نخستین نیروگاه خورشیدی شناور در شهرستانِ بابل، گویی خطِ پایانِ «تقابلِ سنتیِ میانِ توسعه‌یِ انرژی و حفظِ اراضیِ کشاورزی» را ترسیم کرده است.

این پروژه‌یِ ۱.۲ مگاواتی که قرار است در مهرماه سال جاری به بهره‌برداری برسد، تنها یک واحدِ تولیدی نیست؛ بلکه یک «آزمایشگاهِ زنده» برای بهره‌گیریِ هوشمندانه از ۱۴ هزار و ۵۰۰ هکتار آب‌بندانِ استان است تا از این پس، «سطحِ آب‌ها» نه تنها ذخیره‌یِ منابع، بلکه موتورخانه‌یِ تولیدِ انرژیِ تجدیدپذیرِ مازندران باشند.

یکی از بزرگترین چالش‌هایِ توسعه‌یِ انرژی‌هایِ تجدیدپذیر در استان‌هایِ شمالی، «کمبودِ زمین» و «محدودیتِ اراضیِ کشاورزی» است. اما سیدکاظم حسینی کارنامی، مدیرعامل شرکت توزیع نیروی برق مازندران، با اعلام آغازِ عملیاتِ نیروگاه خورشیدی شناور در بابل، راهکاری نوآورانه برای این بن‌بست ارائه داده است. این نیروگاه با استفاده از «سطحِ آب‌هایِ آب‌بندان‌ها»، بدونِ اشغالِ حتی یک مترمربع از خاک‌هایِ حاصلخیز، انرژیِ پاک تولید می‌کند. این یعنی مازندران یاد می‌گیرد که چگونه بدونِ آسیب به «امنیتِ غذایی»، به سمت «امنیتِ انرژی» حرکت کند.

طبقِ برنامه‌ریزی‌هایِ دقیق، این پروژه قرار است تا پایانِ مهرماه سال جاری به بهره‌برداری برسد. این نیروگاه، نخستین نمونه‌یِ این نوع فناوری در استان و یکی از اولین‌ها در سطحِ کشور محسوب می‌شود. هدف از این پروژه، تنها تولیدِ ۱.۲ مگاوات برق نیست؛ بلکه ایجادِ یک «تجربه‌یِ ارزشمند و عملیاتی» است تا امکانِ توسعه‌یِ این مدل را در سایرِ آب‌بندان‌ها و پهنه‌هایِ آبیِ مستعدِ استان به دقت بررسی شود.

در حالی که صنعتِ برق با چالش‌هایِ تأمینِ پایدارِ انرژی و فشارِ ناشی از مصرفِ سوخت‌هایِ فسیلی روبروست، حرکت به سمتِ نیروگاه‌هایِ شناور، یک «تغییرِ جهتِ استراتژیک» است. بهره‌گیری از ظرفیت‌هایِ آبی برای تولیدِ برق، علاوه بر کاهشِ ردپایِ کربن، می‌تواند به پایداریِ شبکه در دوران‌هایِ پیکِ مصرف نیز کمک کند. این پروژه، سرآغازِ فصلِ جدیدی است که در آن «منابعِ آبی» و «انرژیِ خورشیدی» نه به صورتِ مجزا، بلکه در یک «هم‌افزاییِ اقتصادی» در کنار هم قرار می‌گیرند.

پروژه‌یِ بابل، تنها یک واحدِ تولیدیِ کوچک نیست؛ بلکه یک «نقشه‌یِ راه» برای آینده‌یِ انرژی در مازندران است. اگر این الگویِ شناور بتواند در سایرِ آب‌بندان‌ها پیاده‌سازی شود، مازندران می‌تواند بدونِ قربانی کردنِ «سبزِ زمین» (کشاورزی)، به دنبالِ «سبزِ انرژی» (تولیدِ پاک) برود و جایگاهِ خود را به عنوانِ پیشگامِ توسعه‌یِ پایدار در ایران تثبیت کند.

  • نویسنده : سمانه اسلامی