از نخستین ساعات صبح جمعه، اتاق انتظار دفتر ارتباطات مردمی نماینده مردم ساری و میاندورود، آرام و قرار نداشت. پروندههایی که یکی پس از دیگری روی میز قرار میگرفت، تنها برگههای اداری نبودند؛ هر کدام روایت خانوادهای بود که زیر بار هزینههای زندگی، بیماری، بیکاری یا انتظار طولانی برای خانه، به آخرین حلقه امید خود پناه آورده بود.
درهای دفتر هنوز بهطور کامل باز نشده بود که صندلیهای اتاق انتظار پر شد. زن میانسالی پوشهای آبیرنگ را محکم در آغوش گرفته بود. چند صندلی آنطرفتر، مردی روستایی با چهرهای آفتابسوخته، نقشهای از مسیر بین مزارع را در دست داشت. جوانی هم کنار مادرش نشسته بود؛ فارغالتحصیل دانشگاه که حالا دغدغه اصلیاش پیدا کردن شغلی برای آغاز زندگی بود.
این تنها بخشی از تصویری بود که دیدار مردمی عالیه زمانی کیاسری، نماینده مردم ساری و میاندورود در مجلس شورای اسلامی، در آخرین جمعه تیرماه به نمایش گذاشت؛ دیداری که بیش از آنکه رنگ و بوی اداری داشته باشد، آیینهای از دغدغههای روزمره مردم بود.
وامی برای یک چرخ خیاطی
در میان مراجعهکنندگان، زنان بیش از دیگران دیده میشدند؛ زنانی که هر کدام بار سنگینی از مشکلات اقتصادی خانواده را بر دوش داشتند.
یکی از آنها سالها خیاطی کرده بود، اما برای خرید یک چرخ خیاطی صنعتی و دریافت وامی حدود ۱۰۰ میلیون تومان، ماهها میان بانک و دستگاههای مختلف سرگردان مانده بود.
او نمیخواست کمک بلاعوض بگیرد؛ تنها میگفت اگر سرمایه اولیه فراهم شود، میتواند هزینه زندگی خانوادهاش را تأمین کند.
در کنار او، زن دیگری برای راهاندازی کارگاه کوچک پخت نان خانگی و دیگری برای توسعه پرورش طیور، درخواست وام خرد داشت؛ درخواستهایی که نشان میداد بسیاری از خانوادهها به دنبال اشتغال هستند، نه دریافت کمکهای مقطعی.
وقتی درمان، از توان خانواده خارج میشود
پروندههای درمانی بخش قابل توجهی از مراجعات را تشکیل میداد.هزینه دارو، درمان بیماریهای خاص، جراحی و خدماتی که بیمهها همه آن را پوشش نمیدهند، بسیاری از خانوادهها را به بنبست رسانده بود.
در میان مراجعهکنندگان، مادرانی حضور داشتند که فرزند مبتلا به سندرم داون داشتند و بیش از کمک مالی، از پیچیدگی روندهای اداری و کمبود حمایتهای تخصصی گلایه میکردند.یکی از آنها میگفت: «بیشتر از هزینهها، خسته رفتوآمدها شدهایم.»
مسکن؛ زخمی که هنوز التیام نیافته است
موضوع مسکن نیز از مهمترین دغدغههای مردم بود.جمعی از متقاضیان مسکن مهر نسبت به طولانی شدن روند تحویل واحدها و افزایش هزینههای پرداختی اعتراض داشتند.در کنار آنها، خانوادههایی نیز برای دریافت وام ودیعه مسکن مراجعه کرده بودند؛ خانوادههایی که با افزایش اجارهبها، ادامه سکونت در خانههای استیجاری برایشان هر روز دشوارتر میشود.
در میان شلوغی دفتر، چند کشاورز از بخش چهاردانگه نیز حضور داشتند.مطالبه آنها نه وام بود و نه کمک نقدی؛ خواستهشان تکمیل راههای بین مزارع، برقرسانی و اجرای شبکههای آبیاری بود.آنها معتقد بودند اگر زیرساختهای تولید فراهم شود، نیازی به حمایتهای مقطعی نخواهند داشت.
اشتغال جوانان؛ نگرانی مشترک خانوادهها
پدران و مادرانی نیز برای اشتغال فرزندانشان آمده بودند.فرزندان تحصیلکردهای که سالها پس از فارغالتحصیلی هنوز نتوانستهاند وارد بازار کار شوند و خانوادهها، نماینده مجلس را آخرین امید برای گشودن گره اشتغال آنان میدانند.
در میان دهها درخواست، اتفاقهای امیدوارکنندهای نیز رقم خورد.یکی از خیران آمادگی خود را برای واگذاری زمینی به منظور احداث فضای ورزشی در روستا اعلام کرد و زوجی سالمند نیز خانه دو طبقه خود را برای استفاده در حوزه بهداشت و درمان پیشنهاد دادند؛ اقداماتی که با استقبال نماینده مردم ساری و میاندورود همراه شد و مقرر شد پیگیریهای لازم برای رفع موانع اداری انجام شود.
آنچه در چند ساعت دیدار مردمی به چشم میآمد، صرفاً فهرستی از درخواستها نبود؛ بلکه تصویری از زندگی مردمی بود که دغدغههایشان از معیشت و درمان آغاز میشود، به اشتغال و مسکن میرسد و در نهایت به زیرساختهای تولید و توسعه روستاها گره میخورد.
شاید مهمترین پیام این دیدار، نه در تعداد پروندهها، بلکه در یک نکته مشترک میان همه آنها بود؛ اینکه بسیاری از مردم هنوز گفتوگو و پیگیری از مسیر مسئولان را راهی برای گشودن گرههای زندگی میدانند و باوجود همه دشواریها، امید را از دست ندادهاند.
- نویسنده : سمانه اسلامی
