حالا، دومین «خانه بهداشت عشایری» مازندران در روستای «گلیران» بابل افتتاح شد؛ گامی که به گفتهی مدیر اداره امور عشایر استان، نه یک «هزینهی جاری»، بلکه یک «سرمایهگذاری هوشمندانه» در حوزهی سلامت و پیشگیری است. در این گزارش، روایتی از عدالت در سلامت، مشارکت دوچندان عشایر و جهش جذب بودجههای ملی را مرور میکنیم؛ روایتی که نشان میدهد «سلامت عشایر، سلامت امنیت غذایی کشور» است.
دومین خانه بهداشت عشایری؛ گامی نو در عدالت سلامت
حجتالله شعبانی، مدیر اداره امور عشایر استان مازندران، در آیین بهرهبرداری از دومین خانه بهداشت عشایری مازندران در روستای «گلیران» بابل، اعلام کرد که نمونهی نخست این طرح، در «دشتلا» آمل بهصورت «سیار» راهاندازی شده بود و افتتاح این مرکز، گامی نو در ارائهی خدمات بهداشتی به جامعهی عشایری محسوب میشود. این یعنی، رویکرد دولت در حوزهی سلامت عشایر، «ترکیبی» است: هم خدمات «سیار» برای مناطق صعبالعبور، و هم خدمات «ثابت» برای اسکانهای دائمیتر.
شعبانی با اشاره به اینکه جامعهی عشایری استان، جمعیتی بالغ بر ۲۰ هزار نفر دارد، تصریح کرد که عشایر «نقش بیبدیلی در امنیت غذایی کشور» دارند. اما این نقش، با یک آمار تکاندهنده همراه است:حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد پروتئین جامعه، توسط این قشر تولید میشود.هر خانوار عشایری، تأمینکنندهی گوشت قرمز مورد نیاز ۲۰ نفر از سایر شهروندان است.
این ارقام، یک حقیقت را روشن میکند: «عشایر، نه حاشیهنشین اقتصاد، بلکه ستون پنهانِ امنیت غذایی کشورند.»اگر سلامت این قشر تأمین نشود، زنجیرهی تأمین پروتئین جامعه نیز آسیب میبیند.
مدیر اداره امور عشایر مازندران، نکتهای راهبردی را برجسته کرد:«هزینهکرد در حوزهی بهداشت و درمان عشایر، نه یک هزینهی جاری، بلکه یک سرمایهگذاری هوشمندانه است.» او افزود: «با ایجاد چنین زیرساختهایی، میتوانیم از تحمیل هزینههای سنگین درمانی و بستری شدن در بیمارستانها پیشگیری کنیم.» این نگاه، همان منطق «پیشگیری مقدم بر درمان» است؛ منطقی که در آن، «خانهی بهداشت» بهجای یک سازهی ساده، یک «ابزار اقتصادی» برای کاهش هزینههای نظام سلامت تلقی میشود.
مشارکت دوچندان عشایر؛ آبرسانی و انرژی خورشیدی
شعبانی با اشاره به اقدامات دولت در مناطق عشایری، خبرهای امیدبخشی را اعلام کرد:دولت، اعتبارات قابل توجهی برای «تأمین آبرسانی» و «انرژیهای خورشیدی» در مناطق عشایری اختصاص داده است.در دو سال اخیر، با مشارکت و همت خود عشایر، بیش از ۳۰۰ کیلومتر عملیات لولهگذاری و توسعهی زیرساختها انجام شده است.در این مسیر، «دولت تأمین امکانات و لوله را بر عهده داشت» و «عشایر نیز در بخش اجرایی، دو برابر سهم دولت مشارکت داشتند.»
این «مشارکت دوبرابری عشایر»، نشاندهندهی یک الگوی موفق از «خودکفایی و همآفرینی» است؛ الگویی که در آن، توسعه از «مشارکت مردم» زاده میشود، نه فقط از «اعتبارات دولتی».
شعبانی با تقدیر از حمایتهای نمایندگان مجلس، به یک دستاورد مالی مهم اشاره کرد:«در حالی که بودجهی تملک داراییهای استان حدود ۲۵ میلیارد تومان بوده، جذب بودجههای ملی، دو برابر بودجهی استانی بوده است.» او تصریح کرد که «دستگاههای اجرایی استان، اکنون در وضعیتی هستند که بودجههای ملی جذبشده، دو تا سه برابر بودجههای استانی است.» این جهش در جذب بودجه، حاصل «حمایتهای مردم، مسئولان سیاسی، استاندار و نمایندگان مجلس» است.
جامعهی عشایری مازندران، با ۲۰ هزار نفر جمعیت و نقشی کلیدی در تأمین ۲۵ تا ۳۰ درصد پروتئین کشور، شایستهی توجهی فراتر از «خدمات حداقلی» است.
افتتاح دومین خانه بهداشت عشایری در بابل، گامی در مسیر «عدالت سلامت» برای این قشر زحمتکش است؛ گامی که بهدرستی، «سرمایهگذاری» و نه «هزینه» خوانده میشود. اگر این مسیر — با تمرکز بر «سلامت، زیرساخت و مشارکت خود عشایر» — ادامه یابد، میتواند الگویی برای سایر استانها شود. عشایر، نگهبانان امنیت غذایی کشورند؛ و سلامت آنان، ضامن سلامت سفرهی همهی ماست.
- نویسنده : سمانه اسلامی
