سالهاست چراغ یکی از خاطرهانگیزترین بناهای گردشگری شمال کشور کمفروغ شده است؛ ساختمانی که روزگاری میزبان گردشگران، رویدادهای مهم بینالمللی و روایتگر بخشی از تاریخ معاصر ایران بود، اما در سالهای اخیر پشت درهای بسته، چشمانتظار تصمیمی روشن برای نجات و احیا باقی ماند. اکنون با تصویب طرح جامع مرمتی هتل قدیم رامسر، امیدها برای بازگشت این نماد تاریخی به چرخه گردشگری پررنگتر شده است.
هتل قدیم رامسر تنها یک ساختمان قدیمی نیست؛ بخشی از هویت شهری است که نامش با گردشگری ایران گره خورده است. بنایی که نزدیک به ۹ دهه از عمر آن میگذرد و معماری منحصربهفرد، موقعیت مکانی ویژه و خاطرات تاریخی، آن را به یکی از شناختهشدهترین نمادهای شمال کشور تبدیل کرده است.
در سالهای گذشته، توقف فعالیت هتل و طولانی شدن فرآیند مرمت، نگرانیهای بسیاری را میان مردم رامسر و فعالان میراث فرهنگی ایجاد کرده بود. پرسش اصلی این بود که این بنای ارزشمند با چه برنامهای قرار است احیا شود و آیا مرمت آن میتواند میان حفظ اصالت تاریخی و نیازهای گردشگری امروز تعادل برقرار کند؟
اکنون پاسخ این پرسش تا حد زیادی مشخص شده است. مدیرکل میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی مازندران اعلام کرده که طرح جامع مرمتی هتل قدیم رامسر پس از بررسیهای تخصصی در وزارت میراثفرهنگی تأیید شده و پس از تأمین اعتبار از سوی بنیاد مستضعفان، وارد مرحله اجرا خواهد شد.
حسین ایزدی با اشاره به مالکیت بنیاد مستضعفان بر این بنا اظهار کرد: طرح جامع مرمتی از سوی این مجموعه ارائه و پس از بررسیهای لازم تصویب شده است و اجرای آن نیازمند تأمین اعتبار و طی مراحل اداری مربوط است.
وی همچنین تأکید کرد که واگذاری هتل قدیم به بخش خصوصی منتفی شده و مرمت و احیای آن با نظارت کامل میراثفرهنگی انجام خواهد شد تا اصالت تاریخی بنا حفظ شود.
تصویب طرح جامع مرمت، نقطه پایانی بر سالها بلاتکلیفی نیست، بلکه آغاز مرحلهای حساستر است؛ مرحلهای که موفقیت آن به کیفیت اجرا، انتخاب روشهای اصولی مرمت، تأمین اعتبار بهموقع و نظارت دقیق بستگی دارد.
کارشناسان میراث فرهنگی معتقدند بناهای تاریخی زمانی زنده میمانند که علاوه بر حفاظت فیزیکی، کارکرد اجتماعی و اقتصادی خود را نیز بازیابند. تجربه جهانی نشان داده است که بسیاری از بناهای تاریخی با احیا و بهرهبرداری درست، نهتنها حفظ شدهاند، بلکه به موتور محرک گردشگری و اقتصاد محلی تبدیل شدهاند.
هتل قدیم رامسر از معدود بناهایی است که اهمیت آن فراتر از معماری است. این هتل میزبان یکی از رویدادهای مهم محیطزیستی جهان، یعنی امضای کنوانسیون تالابهای رامسر در سال ۱۹۷۱ میلادی بود؛ رویدادی که نام رامسر را در عرصه بینالمللی ماندگار کرد.
این بنا که در سال ۱۳۵۲ با شماره ثبت ۱۵۲۰ در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت، حاصل ترکیب معماری اروپایی و ایرانی است؛ ساختمانی که طراحی و ساخت آن با حضور متخصصانی از کشورهای مختلف انجام شد و امروز به عنوان بخشی از حافظه تاریخی شهر شناخته میشود.
با وجود همه این ظرفیتها، هتل قدیم رامسر سالها از چرخه بهرهبرداری خارج بود و همین موضوع نگرانیهایی درباره فرسودگی بیشتر بنا و از دست رفتن بخشی از سرمایه تاریخی شهر ایجاد کرد.
اکنون تصویب طرح جامع مرمتی، فرصت تازهای برای بازگرداندن این «چشم و چراغ گردشگری رامسر» است؛ فرصتی که اگر با اجرای دقیق و نگاه آیندهنگر همراه شود، میتواند بار دیگر این بنای تاریخی را به یکی از قطبهای فرهنگی و گردشگری شمال کشور تبدیل کند.
هتل قدیم رامسر قرار نیست فقط دوباره باز شود؛ قرار است دوباره روایت کند؛ روایت معماری، تاریخ، گردشگری و شهری که بخش مهمی از هویت خود را در این بنای ماندگار میبیند.
- نویسنده : سمانه اسلامی
